आमालाई चिठ्ठी

 मिती : २०७२/०३/०७

        सोमबार
स्थान : सुनसान कोठा
समय : जून हराएको रात

ममतामयी आमा,

                         असिम प्यार र अगाध सम्झना ।

                                    थाहा छ - समयले कोल्टो फेरिसक्यो । हात हातमा हुने मोबाइल फोनको बिगबिगिले चिठ्ठीपत्रको जमाना एकादेशको कथा बनिसकेको छ तर पनि आधुनिक जमानाको सुविधालाई अल्ली परै छाडेर सेतो पानामा काला अक्षरहरु उतार्न मन लाग्यो मलाई । त्यो पनि तिम्रो सम्झानाको खातिर । फेरी यसरि कोरा कागजमा आफ्ना बहहरु पोख्नुको आनन्दानुभुत त्यो मोबाइलबाट कहाँ पाउन सकिन्छ र ? हो, आमा आज अनायासै तिम्रो यादले भाव विह्वल भए म । खै ! किन भए त्यो म आफैलाई थाहा छैन ।

पत्र लेख्दै गर्दा यि दुई नयनबाट साउने बलेसी सरी अश्रुधारा बहिरहेका छन् । यि काला अक्षरहरुमा नपरुन भन्नको खातिर घरी घरी लेख्दा लेख्दैको कलम बिसाउछु र आँखा पुस्छु अनि पुन : लेख्न थाल्छु । यो क्रम निरन्तर चलिरहेको छ । यस पानामा फुलेका अक्षरहरु पढ्दै गर्दा रुदा रुदा फुलेका मेरा आँखहारु तिम्रो वरिपरी नघुमुन । बस् ।

आमा,

                थाहा छैन किन यस्तो बेचैनी बढिरहेछ मलाई । जती जती सम्झाउन खोज्छु यो मन उति नै छट्पटी बढिदिन्छ झन । क्यै गरी सकिरहेकी छैन । मनभरी खात लागेका सपनाहरुले दिनहुँ झक्झक्याइरहन्छन र पनि ब्युझिन सकिरहेकी छैन । फेरी निदाएकी पनि छैन तर लमतन्न परेर सुतेको शरिर उठ्न मन गरिरहेको छैन । घरिघरी त यस्तो लाग्छ कि - पुगौँ कुनै अग्लो डाडामा र बन्द गरौ दुबै आँखा अनि बिर्सेर दुनियाँ सारा, भुलेर आफन्त सारा अनि त्यागेर सारा लोभ, मोह, र इर्ष्या हाम्फालु त्यही डाडाको टुप्पादेखी र एक निमेषमै मारिदिउ आफ्ना अनगिन्ती सपनाहरु तर सपना सँगसँगै म मर्न चाहान्न । त्यसैले त सकिन त्यसो गर्न पनि । फेरी सोच्छु - सपनाहरुको लानी 'सपनानाषक बिषादि' छरिदिउ सपना फूल्ने मनको बारिभरी । बिडम्बना, सोचनिय मेरा सबै प्रयासहरु फगत भैरहे । विफल भैरहे म यस मानेमा हर हमेशा ।

सधैजसो यही सुनसान कोठामा हुन्छु । झ्यालमा उभिन्छु र आकाशका ताराहरुसँग भलाकुसारी गर्छु घण्टौसम्म तर कालो बादल मडारिएको छ आज आकाशमा र झुल्किएका छैनन् मेरा ताराहरु यसर्थ एक्लो पनले छट्पटाइरहेको छ मलाई । यसैबेला चारैतिर हेर्छु, सोच्छु नितान्त एक्ली लाग्छु म आफु । छैनन् कोही वरिपरी । यदी कोही हुदो हो त खुशीमा सँगै हास्ने साथ भेट्टाउदी हुँ, यदी कोही हुदो हो त म रुदा आशु पुछिदिने हात भेट्टाउदी हुँ, भेट्टाउदी हुँ मन निराश भैरहेको बेला हौसलका केहि शब्दहरु अनि भेट्टाउदी हुँ मनको बह बिसाउने चौतारी पनि ।

मुक्तक ४०

महिनौदेखी गासँ, बासँ र कपास टुटाएपछि
भुकम्पिय विपत्तिले मलाई टुहुरो बनाएपछि
झनझन पिडाले आहात भएकिछु म आमा
हुरि-वतासले जून छेकेको त्रीपाल उडाएपछी

भूकम्प, म र सानो बाबु

जिन्दगी एउटा भुल भुलैया हो । कहिले दु:खको भुल भुलैया त कहिले सुखको भुल भुलैया । दु:खै दु:खको भुमरिमा रुमल्लिदा रुमल्लिदै कुनबेला झुलुक्क झुल्किन आइपुग्छन् खुशीहरु र उसैगरी कुनबेला बिलय भैदिन्छन् भन्ने केहि पत्तो हुँदैन । आखिर, त्यस्तै न हो दु:ख पनि । एकाध खुशीको बिचमा दु:खै दु:खको पहाड आएर तेर्सिदिन्छ अनि रोकिदिन्छ हिड्दा हिड्दैको बाटो । जहाँको त्यही ।

जाजरकोटमा एकाएक "स्वाइन फ्लु" को महामारी फैलियो । कैयौ मान्छेका घरहरु रित्तिए, कैयौका काख रित्तिए, कैयौका पुछिए सिउदो त कैयौ भए टुहुरा पनि । उता एउटा विपत्ती साम्य पार्न सरकारी टोलिले सकृयता देखाउदै थियो यता अचानक सिंगो देशलाई मर्माहत पार्न भुकम्प आइदियो । भनिन्छ - विपत्ती बाजा बजाएर आउँदैन । आखिर भयो नै त्यस्तै । न कसैले आकंलन गरेको न भविष्यवाणी नै । सोच्दै नसोचेको भुकम्म अचानक आइदियो र पारिदियो सारा देशवासिलाई घरवार विहिन । यो भूकम्पले निम्त्याएको विपत्तिको वर्णन गर्न म असमर्थ छु यतिबेला । किनकी यहाँ भत्किएका लाखौ घरहरु मेरै घर हुन्, टुहुरा बनेका नानिबाबुहरु मेरा भाइबहिनी हुन्, श्रींगार उजाडिएकी अबला नारी मेरी दिदी हुन्, काख रित्तो पारेर बसेकी बुढी आमा मेरी आमा हुन्, पुरै घर रित्तिएको परिवार मेरो परिवार हो र यहाँ जती जती मान्छेहरु न गास न बास ले बिचल्लित परेका छन् ति सबै सबै मेरो घरभित्रका सदस्य हुन । हो, यो सिङ्गो नेपाल मेरो घर हो अनि यो घरभित्रका सबै मन्छेहरु मेरो परिवार हुन् । अब तपाईं आफै भन्नुस् - मेरो घरभित्र परेको यो अस्वभाविक घटनाको बयान म कसरी गर्न सक्छु ? अह ! सक्दिन । कदापी सक्दिन तर स्मरण गर्न खोजिरहेकी छु त्यो कालो दिनमा मैले गरेको जिन्दगीको पहिलो र अनौठो अनुभव । चाहान्छु - यही अनुभव मेरो जिन्दगीको पहिलो र अन्तिम दुबै होस् ।

मुक्तक ३९

हिजोका महलवाला लाई रातारात  सडकछाप पारिदियो
दिन दु:खिहरुलाई  दु:खमाथी अझै दु:ख थपथाप पारिदियो
भलै,जून चुहिने भए पनि एउटा सानो झुपडी थियो आफ्नो
साला,भुकम्प अचानक आयो र एकैछिनमा सखाप पारिदियो

साच्चै, अबुझ छन् मान्छेहरु !!

जसरि एउटा फूलको बोटले आफुलाई बचाएको जरा सुकेपछी स्वयम आफु पनि सुक्न बाध्य हुन्छ त्यसरि नै मर्न बाध्य हुदो रहेछ मान्छे - आफ्नो मनका सपनाहरु मरेपछी । होला, मान्छे हेर्दा स्वास फेरिरहेको, हिडिरहेको, कुदिरहेको, बोलिरहेको देखिएला तर मनका इच्छा, आकांक्षा, रहर र सपनाहरु मरिसकेपछी मान्छे बोल्नु हिड्नु र स्वास फेर्नुले मात्र ज्युदो नहुदो रहेछ । उसको अन्तर आत्मा मरिसक्छ र पनि नचाहेरै लतार्नु पर्ने यि पाइलाहरु फगत लतारिएका हुनेछन् । फेरिएको स्वास पनि फगत फेरिएको हुनेछ । साच्चै सबै कृयाकलापहरु फगत रुपमै गरिएका हुनेछन् । मनभरी पिडा हुन्छ, आँखाभरी आशु हुन्छ, मुटुभरी घाउँ हुन्छ अनि चाहर्याइ रहेको हुन्छ हृदय र पनि सबै भुलेर मानौ मलाई केहि भएकै छैन् झै गरेर मुसुक्क मुस्काइदिनु पर्ने यो दुनियाको सामु - अहो ! कती गाह्रो कुरो । फेरी यो समज पनि त त्यती साह्रो बुझकी कहाँ छ र ? आँखाभरी आशु छचल्किएक्को देख्न सक्दैन तर देख्छ ओठको मुस्कान । अचम्म छ केबल मुस्कान देख्छ समाज अह ! देख्दैन् मुस्कानमा लुकेको असिम पिडाका बहाबहरु । जहाँ सम्म लाग्छ - मलाई मात्र होईन् कोही कसैलाई पनि आफ्नो आँखाभरीको आशु अरुले देखोस् र कठै ! भनिदिओस् भन्ने चाहना हुँदैन् । म चाहान्छु - मेरो पिडाको एक अंश पनि नबुझोस् यो दुनियाले अझ चाहान्छु कत्ती पनि भ्यउ नपाओस् । पिडा दबाएरै भए पनि यो दुनियाको आँखामा मुसुक्क मुस्कान अवस्य छर्नेछु र कत्ती पनि बन्ने छैन् अरुको दयाको पात्र । चाहान्छु - हामी कोही पनि कसैको दयाको पात्र बन्नु नपरोस् । कहिल्यै पनि । कसैको पनि ।